Vorst

Je hebt altijd van die zwijmelaars die dromerig melden, dat je de wisselingen van de seizoenen op het platteland zoveel meer merkt dan in de stad.

'Tja' dacht ik toen ik de douchekraan opendraaide; dat klopt.

Er gebeurde niks.

De kraan van de wastafel dan…

niks…

hmmm…

De thermometer, die ik bij het voeren van de koeien al een blik waardig had gekeurd, meldde monter: min zestien. Je hoeft geen genie te zijn om dan de juiste diagnose te stellen:

Bevroren.

Ach, ja we hadden dit seizoen de waterleiding nog niet geföhnd dus het werd, het is immers al februari, wel weer eens tijd.

Op mijn allerliefste toon….Schat??? De waterleiding is bevroren….

Lief, niet te lui, hijst zich in warme kleding en klimt gewapend met föhn en zaklamp op de hooi(loze) zolder, ik speel lieftallige assistent bij de kranen. Hé… de föhn van vorig jaar…klinkt het boven mijn hoofd…hmmm…zo vaak komen wij er dus…en daar was dus mijn föhn gebleven!

Het hele erf is van de leg door het winterse weer, behalve de kippen dan, want die grijpen het lengen der dagen aan om weer volop eieren te produceren. Ik, op mijn beurt, moet niet te lang wachten met het uithalen, want ja, ook eieren kunnen bevriezen! De eenden hebben hun domicilie in de koeienstal genomen, en kwaken verontwaardigd als je het waagt hun kant op te lopen. De vijver is strak bevroren en lonkt met ijspret over een paar dagen, als de vloer sterk genoeg is. Een wat minder fortuinlijke eend, duurzaam verenigd met het ijs, losgebikt, ontdooit nu tijdelijk in de bijkeuken. Algemeen herstelresort vooronfortuinlijk (pluim)vee.

De koeien staren gebiologeerd naar het ijs: zullen we wel, zullen we niet. Om te voorkomen dat deze uit de kluiten gewassen kalveren straks hun danskunsten op het ijs zullen vertonen, zetten we toch maar een draadje. Met het oog op naderende ijspret sla ik geen wak. Maar dat betekent werk aan de winkel. Het water komt niet vanzelf in de waterbak, dus a-sportief als ik ben kom ik dezer dagen wel aan de broodnodige beweging toe.

Het ijs is in enkele dagen dik genoeg, een telefoontje naar de buurtvereniging: 'dit weekend is het schaatsen op de vijver!', resulteert fluks in een heuse veegploeg, inclusief een huis-tuin-en-keukenzamboni! Het pilsje bij het kampvuur, smaakt na gedane arbeid goed.

IJsbaan Bus is één grote gezelligheid. Een pan glühwein boven het vuur, warme chocolade melk, 100 broodjes bokworst en achtentachtig nummers Duitse après-ski muziek op de Ipad vervolmaken de pret. We zegenen het af met een Jägermeister aan de keukentafel.

De volgende ochtend spierpijn, maar wat was het mooi!

De dooi valt in, de schaatskoorts bedaard.

NU mag de lente wèl beginnen!

 

 

 

 

 

Overgave

'Schat.... kan jij de bosmaaier even meenemen?'  ' Hoezo heb je de bosmaaier nodig? 'Ehm, nou, ik moet mijn moestuin maaien...Het is een vertrouwd scenario in grotetuinenland. Het voorjaar roept, zonnetje voedt optimisme en wel gemoed start ik weer eens aan het moestuinseizoen. Dat begint over het algemeen voorspoedig.

Lief is wel zover te krijgen dat hij de boel met onze trekker wil frezen, en dat egaliseren lukt me ook nog wel. En nadat ik het hele terrein in keurige vakjes heb verdeeld kan het zaaien beginnen. Tot zover gaat alles zeer gesmeerd. En dan begint het onkruidseizoen, dat over het algemeen gluiperig samenvalt met drukte op het werk, diverse sociale verplichtingen, een en ander opgesmukt met groeizaambuienweer.
En dan staat het knie hoog. En plichtsgetrouw doe ik mijn best. Echt.

Schouderhoog is het vanzelf, dat heb je met mijn lengte trouwens al snel, maar daar waar het onkruid dan vrolijk op schouderhoogte wuift is op zo'n moment de moed volstrekt in mijn schoenen gezonken en hang ik mismoedig op mijn tuinhekje, belangstellend gadegeslagen door koeien en kippen die elk zo hun eigen idee van de oplossing voor mijn probleem hebben.

Ik geef me over en speur in de jungle naar wat eetbaars. De aardappels hebben het goed gedaan en over de courgettes valt niet te klagen.
Halfweg december staat de boerenkool fier overeind. Ach misschien moet ik niet teveel willen.
En komend jaar? Dan proberen we het gewoon weer opnieuw!

Stalarrest

Hoefgetrappel op zondagochtend 05:30  voorspelt niet uitslapen vandaag. Een por...schat... volgens mij zijn de koeien eruit.... Binnen een tel sta ik buiten, klompen, spijkerbroek binnenstebuiten gekeerd fleecejack, ik zie wat schaduwen in het ochtend gloren. Ik mis iets.... juist... beeld. Met een ongecorrigeerde minzevenenunhalluf is het lastig koeien vangen, zelfs tamme als die van mij. Terug voor de broodnodige koevanguitrusting: bril, veekoek, halster-touw. Binnen tref ik lief die, ofschoon hij de expeditie noodzaak signaleerde, nog niet helemaal tot het bewustzijn is teruggekeerd.

De koeien, hadden het gras van de buren als veel groener als het onze geconcludeerd en stonden dood gemoedereerd kennis te maken met de paarden. Tot mijn geluk is het opportunistisch gehalte van een koe wel zo hoog dat ze te paaien zijn met een veekoek. Kom Dames, naar huis. Terug naar de stal. Even het schot open maken... oh niet nodig...uit stand springt de jonge dame over het hek. Ook nummero twee is niet te beroerd. Met waardering voor het aangeven van de zwakke plek schroeven we wat beplating strategisch tussen balk en hek. Zo, die komen er niet meer uit.

Terug gekomen van een expeditie op de harde weg denkt lief leuk te zijn als we het erf op rijden, schat...volgens mij zijn de koeien eruit. Een hartverzakking, een sprint naar de wei. Gelukkig, daar liggen ze, te herkauwen...pff..maar wacht eens?  Wel aan de verkeerde kant van het hek...Meiden wat had ik nou gezegd? Voor het ontdekking van de ontsnappingsroute hoef je geen getraind padvinder te zijn. In mijn moestuin zijn mooie plantgaten uitgestanst, ze zijn nog wel een beetje 'at random' , maar ach details heb je altijd.

Tijd voor een sessie ' check de draad'. Hier een daar een versterking aangebracht, zo... we zijn klaar.
Half acht journaal, even onderuit, de telefoon, de buurman. Er lopen NU twee koeien door de heg.
Recalcitrante koeien op de openbare landweg, het moet niet mooier worden. In optocht terug naar de stal, nee niet trekken, twee keer 500 weerspannige kilo's, ja ik snap dat die berm boeiender is dan het pad, maar we gaan NU naar huis.

Nu hebben de meisjes stalarrest.....
En wij het project: HELE STEVIGE schrikdraad....



\

john deere parks here

Onder druk wordt alles vloeibaar. Je bent startend kersen teler en dan zitten er ineens rupsen in je boomgaard. Dikke vette kronkelaars staren me grijzend aan terwijl ze een hap nemen van een maagdelijk blaadje aan onze kersenbomen. Als beginneling bel je dan de teeltvoorlichter, en ofschoon de samenvatting van het advies vrij vaak spuiten, spuiten, spuiten is, en wij niet zo erg van de chemie zijn, had deze ook wat biologisch verantwoord spul in het assortiment. Maar ook hier geldt, wil je dat op je bomen hebben, dan heb je een spuit nodig. Geloof me, met een plantenspuit te werk gaan, werkt prima bij een boompje of 2, maar bij 3000 bomen wordt het toch een iets ander verhaal.


We moesten dus aan de mechanisatie geloven, tot groot genoegen van lief. Die met gezwinde spoed een adresje heeft gevonden. In Zeeland, en dan bedoel ik niet het dorpje Zeeland hier drie landweggetjes verder. Zo togen wij dus cabriogewijs naar nog zuiderlijker west Nederland.

Ik kan me zo voorstellen dat er logischere outfits zijn, dan een beeldig rokje en dito ballerina's als je een trekker gaat kopen, maar goed je komt recht uit je werk, en als je dan nog een roteind moet rijden, dan doe je het ermee!

Oud roest, een schuur vol. 'U zoekt een trekker en een spuit?' ' Ja, en graag ook nog een maaibalk' . Trekkers, nog meer trekkers, en goh...nog een aantal trekkers, afgewisseld met spuiten en nog nader te identificeren spul. Een verzameling oud ijzer die een kamper doet kwijlen.

Maar daar staat hij te glimmen, het is wel geen Fendt, maar hij is ook groen. En met Cabine, en Radio. Lief is gelijk verkocht, en zo ook de John Deere. Ik sputter nog een beetje tegen, 'hij is wel duur' , maar het mag niet baten. Ik ontdek mijn strategisch belang in deze… Schat… ik stribbel niet tegen ....dusseh…je weet dat ik dit wisselgeld nog een keer incasseer..Ik doel op een al eeuwen door mij gewenste tank op wielen.

Lief is helemaal blij, ook de spuit is een John Deere. Op het saunagelijke kantoor van de handelaar wordt een pilsje open getrokken op de nieuwe aankoop. Het is inderdaad bijna België. Jupiler. Wilt u er een glas bij? Nee, er zit al glas om heen.

De volgende dag wordt de spuit afgeleverd, begin van de midddag. Ik probeer op tijd thuis te zijn, met een reden. Ik en trekkers, da's op het moment nog een ongekende combinatie. Dus een beetje instructie is van harte welkom....en wel zo veilig..Ik draai het erf op, daar staat hij op het witte split. Trekker plus spuit. De nota op de zitting. Tja wat nu?
Ik loop er peinzend omheen, de sleutel steekt in het slot. Tja dit blondje komt ook maar gewoon uit de straat!

Wat nu?

We wonen in een buurtschap met Boeren en Buitenlui, en de eerste categorie komt dagelijks per trekker voorbij.  De laatste per cabrio.

Dus nu? Ik bel de buurman. De koeienboer aan het eind van de straat.  Pezig, petje, sjekkie. ' Eh .. heb een vraagje...we hebben een trekker gekocht..maarreh, ik weet eigenlijk niet hoe die werkt...ehm..zou je me misschien kunnen helpen?' Binnen vijf minuten draait de Fendt het erf op, een korte cursus trekker rijden voor de ballerina's en ik. De lokale kroeg heeft het er waarschijnlijk nog over!

Een vuurdoop, voor het eerst op de trekker, in zijn achteruit, met de spuit erachter. Het moge duidelijk zijn dat ik ook geen aanhangwagenrijbewijs heb! Toch...Ik heb maar twee ijzeren plantenbakken geraakt!(en een muurtje ..ssst)

Lief is boerenzoon,  varkensboeren hebben echter geen trekkers. Dus met mijn voorsprong van wel 50 meter speel ik instructeur. ' Daar moet je koppelen en da's de handgas' .
We leren snel. Gelukkig!

Vlekken op straat gespot.

Je kan de donder er op zeggen dat je af en toe vergeet de stroom er weer op te zetten als je aan het hek bent bezig geweest. Afgelopen zaterdag was ik het zat. Nimbey nam zijn naam, Not in My Backyard wat al te letterlijk door overal behalve op ons eigen erf rond te banjeren. Het wordt wat genant om drie keer per dag met de GSV in de buurt rond te rijden op zoek naar de vierpotige haarbal. De oplossing, een stroomdraadje over de oprit. Lief had het vakkundig geinstalleerd, en tevreden met de gedane arbeid hadden we ons met een biertje in het zonnetje gepositioneerd.

Een klop op de deur, verrrekte vroeg, zaterdag half 8, de buurman: "Een van jullie koetjes loopt buiten!' Ai, de stroom...en inderdaad zag ik Kalfados stofwolken opwerpend door de vers ingezaaide maisplak dartelen. Koevang uitrusting; veekoek en een stuk touw. Ik ben benieuwd: "Kalfados, kom eens, koekje!' Ze kijkt op. In volle galop komt ze op me af. ' Ik ga maar wat op zij staan' zegt de buurman aarzelend. Ze mindert vaart en koerst schommelend op de begeerde veekoek af. Kauwt tevreden. Ik klik de lijn aan het halster vast. Zo wij gaan naar huis. ' Mee komen jij' . De buurman valt van zijn verstand. ' Een koe die komt als een hond'.

Check, check dubbel check, stroomdraad, ' zet 'm ook maar wat verder van de heg, dan houden we er nog wat van over.' De rust is weergekeerd.

Een gruwelijk kabaal, de blaffende hond, de nationale waakkoeien, een pandamonium om kwart over vijf in de ochtend. Er is iets aan de hand. Ik tuur uit het raam, ik ben gekwalificeerd kippig, en zie zwart wit gevlekte gestalten op de weg, ' de koeien, niet weer!' Waar is mijn bril!

Verrek het zijn geen koeien, het zijn paarden! Maar ze zijn evengoed aan de wandel. Snel een spijkerbroek, een t-shirt. Een van de chaufeurs van de buren doet al een poging ze te vangen, maar ze doen niet leuk mee.
Paardensnoepjes, wat zeiden ze ook al weer over vliegen en stroop. Het kost je een halve emmer, maar dan staan ze ook in de wei. De wei van de buren, nog diep in slaap, verrassing.

De koeien hebben de waakloei vervangen door een indringende ' wij willen brok, en wel nu loei' Tja ik ben wakker en dat zal ik weten. Om de buurt een beetje te sparen geef ik ze gauw wat brok. De rust daalt neder.

0900-tuig, meldkamer politie: ' Ik heb twee paarden gevonden' ' Nog meer paarden los in N.? ' ' Hoe zien ze eruit?' ' Euh, ongeveer als mijn koeien, zwart wit gevlekt.' 'Dat zijn tinkers,' Goed geinformeerde politie agent! Mijn telefoonnummer laat ik achter.

De buren kijken licht verbijsterd naar de nieuwe weidelogees. 'Gisteravond waren ze er nog niet!'  ' Nee, dat klopt.' Ik praat ze even bij. De buurt is het wel eens, als ze niet worden opgehaald mogen ze blijven.
Inmiddels  zijn ze opgehaald, ergens in de nacht, maar waarheen en waarvandaan ze kwamen is nog steeds een raadsel!

Bubbels en de meldingsfunctie van grind

Afgelopen zaterdag waren we na een uitputtende dag palen zetten in de boomgaard neergestreken in onze jacuzzi. Opblaasbaar, strategisch gepositioneerd in de koeienstal, op hoogte gebracht met wat overbodige varkensroosters met uitzicht over de tuin en vijver. De omgeving gestoffeerd met de zitmaaier, pakken hooi, afgemaakt met een roestige BBQ. Glaasje-flesje-wijn erbij, als het leven even geen feestje is, moet je er toch wat van maken niet waar?


We hebben veel grind op ons erf, dat zie je veel op boerenerven. Voordeel van grind is dat je het hoort als er bezoek komt, dat is wel handig als je achter in de tuin aan het werk bent. De hond hadden we toch maar even binnen gelaten, die is toch zo gek op de kippen! Met mijn kamikazekippen is dat een fatale combinatie met negatieve effecten op de bevolking van de kippenren. Daarnaast spelen af en toe zijn hormonen op en dan moet hij aan de wandel. Niet erg handig met een overbuurman die hondenfokker is die, en erg gesteld is op de raszuiverheid van zijn honden, en menig hitsig teefje heeft. Je wil toch een beetje vrienden blijven met je buren, onverwacht langharige puppies met een zwarte pluimstaart helpen daar niet echt bij. De afstandbediening vanuit het zwembad is niet volledig effectief, de dichte deur wel.

We zetten de bubbels lekker aan, prima borreluurtje zo. Het duurde niet lang voordat we doorhadden dat het geluid van de jacuzzi het voordeel van de meldingsfunctie van grind volledig wegnam. de man van de kookclub waarvan ik lid ben  stond aan het bad. Konen die qua kleur uitstekend matchten met zijn shirt. In zijn handen een grote mand verpakt in cellofaan.’Zit mijn topje recht?’ schoot door mijn hoofd. Eén verschoven driehoekje en je biedt zo full-view. Hij is een aardige vent, maar dat wil je niet!

‘Zal ik hem hier neer zetten?’ zei hij, inmiddels van de ergste schrik bekomen. ‘ Fijne dag nog’ , en hij schoot schielijk weg.

Over de rand van het bad hangend bekeek ik de geweldige mand, vol lekkers,wat lief, wat leuk! We hebben er nog maar een glaasje opgedronken, en ons gelukkig geprezen met het feit dat we überhaupt zwemkleding aanhadden;-)

Fazant van de grill

Ehm schat? Iets in de toon van de stem van Lief is bijzonder, dus ik kom direct kijken.
Er zijn auto' s met zo'n beeldje op de snuit, een katachtige of een adelaar. Alleen, dit had ik nog nooit gezien. Tussen het nummerbord en de grill zit een fazant, klemvast. Ja, zegt lief, ik hoorde wel een klap, maar toen ik in mijn spiegels keek, zag ik niks. Geen wolk veren, niks! Mensen keken wel wat vreemd naar mijn auto. Dat kan ik mij voorstellen!De auto ansich, is al niet onopvallend, laat staan zo met die verenpracht voorop! Tja zegt de buurman, dat lukt je maar 1 keer in je leven!

Daar staan we dan, met de fazant. Morsdood, verder ongeschonden. De honden zijn belangstellend. Wat doen we ermee? In de grond stoppen? Is eigenlijk ook zonde! Het is een prima fazant. Maar ofschoon ik aardig kan koken, een visje wel weet te fileren, is het demonteren van een compleet bevederde fazant een ander verhaal. We staan een beetje schaapachtig op ons erf. Wacht, zegt lief, ik bel ons moeder, die kan kippen slachten, en een fazant is in die zin ook een soort kip.

Hij moet wel leegbloeden. Ok. Lief pakt een bijl, en ontkopt de fazant. Daar hangt hij dan, aan het betonijzer in de moestuin waartegen ik mijn peultjes bedacht heb.

Mijn schoonmoeder is er als de kippen bij, in overall, op laarzen, de messen geslepen. Wat heb je nodig? Een emmer water en een bak voor het afval.

Kan jij hem vasthouden? Natuurlijk. Daar sta ik dan, met steeds weer een ander onderdeel van de fazant in mijn handen. Rats, dat was het verenpak, krak, dat waren de poten. De fazant blijkt steeds meer te gaan lijken op zijn collega in de plastic supermarkt bakjes! Het ingewanden pakket is duidelijk zichtbaar. Het vasthouden steeds glibberiger. Zo kregen wij biologie zegt mijn schoonmoeder grijnzend.

Van achter het hek kijken de honden likkenbaardend toe, vergeet het maar jongens!
Jij kunt nu ook kippen slachten zegt mijn schoonmoeder, ehm, nou, weet niet of ik het allemaal heb onthouden! De kippen in de ren tokken verontwaardigd, althans dat denk ik.

Uiteindelijk ligt de fazant in onderdelen in de emmer. Komen jullie eten morgen? Ja graag. Ok, nu nog een goed recept voor fazant opsnorren! Iemand suggesties?